Εύα, μετά από είκοσι χρόνια στην ίδια εταιρεία, με απέλυσαν τον Μάρτιο. Στέλνω βιογραφικά και δεν απαντάει κανείς.
Τα παιδιά μου λένε «θα βρεις κάτι», αλλά εγώ νιώθω ότι ο κόσμος προχώρησε και εμένα με άφησε πίσω. Ντρέπομαι ακόμα και να το πω στους φίλους μου.
Γεια σου. Είκοσι χρόνια σε μια δουλειά δεν είναι μόνο μια θέση. Είναι ρουτίνα, ταυτότητα, άνθρωποι. Το ότι πονάει τόσο είναι φυσικό.
Και η ντροπή δεν σου ανήκει. Η απόλυση ήταν απόφαση κάποιου άλλου, όχι κρίση για την αξία σου.
«Η εμπειρία σου δεν έληξε. Άλλαξε μόνο το μέρος όπου θα τη δώσεις.»
Πες το στους φίλους σου. Οι περισσότερες δουλειές βρίσκονται μέσα από ανθρώπους που μας ξέρουν, όχι μέσα από αγγελίες. Και δες τι υπάρχει για ανθρώπους της ηλικίας σου: προγράμματα επανεκπαίδευσης, συμβουλευτική σταδιοδρομίας, εθελοντισμό που κρατά ζωντανή την καθημερινότητα.
Δώσε στον εαυτό σου πρόγραμμα, σαν να πηγαίνεις ακόμα στη δουλειά: ώρα για αναζήτηση, ώρα για περπάτημα, ώρα για ανθρώπους. Οι μέρες χωρίς σχήμα βαραίνουν περισσότερο.
Με ζεστασιά, Εύα
Γράψε κι εσύ