Γεια σου Εύα. Πριν οκτώ μήνες μετακόμισα στην Αθήνα για μια δουλειά που ήθελα πολύ.
Η δουλειά πάει καλά. Αλλά τα βράδια γυρίζω σε ένα άδειο διαμέρισμα και δεν έχω κανέναν να μου πει «πώς πέρασες σήμερα;».
Ντρέπομαι λίγο να το παραδεχτώ, αλλά νιώθω πιο μόνος από ποτέ. Είναι κανονικό αυτό;
Γεια σου. Ναι, είναι απολύτως κανονικό, και δεν έχεις τίποτα να ντραπείς.
Η μοναξιά μιας καινούργιας πόλης είναι από τις πιο σιωπηλές. Όλοι γύρω σου φαίνεται να έχουν ήδη τους ανθρώπους τους, κι εσύ νιώθεις ότι άργησες. Δεν άργησες. Απλώς ξεκινάς.
«Οι φιλίες των μεγάλων δεν γεννιούνται. Χτίζονται με επανάληψη.»
Διάλεξε ένα μέρος και πήγαινε εκεί ξανά και ξανά: μια ομάδα τρεξίματος, ένα μάθημα, το ίδιο καφέ της γειτονιάς την ίδια ώρα. Και κράτα ζωντανούς τους παλιούς σου φίλους με ένα τηλεφώνημα την εβδομάδα.
Κι αν κάποιο βράδυ η μοναξιά γίνει πολύ βαριά, το 10306 είναι εκεί για μια κουβέντα.
Με ζεστασιά, Εύα
Γράψε κι εσύ