Γεια σου Εύα. Δουλεύω σε μια εταιρεία εδώ και τρία χρόνια. Τον τελευταίο χρόνο η δουλειά έχει διπλασιαστεί, αλλά εμείς μείναμε ίδιοι.
Φεύγω κάθε μέρα τελευταίος από το γραφείο και τα Σαββατοκύριακα απαντάω σε emails. Κοιμάμαι άσχημα και έχω αρχίσει να θυμώνω με όλους.
Αν πω στον προϊστάμενό μου ότι δεν τα βγάζω πέρα, φοβάμαι πως θα με δει αδύναμο. Τι να κάνω;
Γεια σου. Το ότι αντέχεις τόσο καιρό δεν δείχνει αδυναμία. Δείχνει ότι κουβαλάς περισσότερα απ’ όσα χωράνε σε μια μέρα.
Όταν η δουλειά διπλασιάζεται και οι άνθρωποι μένουν ίδιοι, το πρόβλημα δεν είναι ότι εσύ «δεν προλαβαίνεις». Είναι ότι το φορτίο δεν χωράει.
«Το να πεις “δεν χωράει” δεν είναι παράπονο. Είναι πληροφορία.»
Πήγαινε στον προϊστάμενό σου όχι με παράπονο αλλά με εικόνα: γράψε τι κάνεις μέσα σε μια εβδομάδα και πόσες ώρες παίρνει. Ρώτα τον ποιο από αυτά είναι προτεραιότητα και ποιο μπορεί να περιμένει. Έτσι του δίνεις λύση, όχι βάρος.
Και ξεκίνα από κάτι μικρό για σένα: ένα βράδυ την εβδομάδα χωρίς emails. Αν ο ύπνος και ο θυμός δεν βελτιώνονται, αξίζει μια κουβέντα με γιατρό ή σύμβουλο· η εξουθένωση είναι κάτι πραγματικό.
Με ζεστασιά, Εύα
Αφήστε μια απάντηση