Εύα, είμαι στο τρίτο έτος μιας σχολής που διάλεξα γιατί «είχε δουλειά». Κάθε μάθημα μού φαίνεται βουνό.
Αν τα παρατήσω, θα απογοητεύσω τους γονείς μου. Αν συνεχίσω, νιώθω ότι χάνω τα χρόνια μου.
Γεια σου. Είναι βαρύ να κουβαλάς μια απόφαση που δεν ένιωσες ποτέ δική σου. Και δεν χρειάζεται να αποφασίσεις σήμερα.
«Ανάμεσα στο “τα παρατάω” και στο “συνεχίζω έτσι” υπάρχουν πολλοί δρόμοι.»
Γράψε τι ακριβώς σε βαραίνει: η ίδια η επιστήμη, ο τρόπος που διδάσκεται, ή η πίεση; Μίλησε με το γραφείο διασύνδεσης ή τη συμβουλευτική υπηρεσία της σχολής σου. Δες αν υπάρχει κατεύθυνση ή μεταπτυχιακό που σε πλησιάζει σε κάτι που αγαπάς.
Και όταν μιλήσεις στους γονείς σου, ξεκίνα από το πώς νιώθεις, όχι από την απόφαση. Συχνά οι γονείς φοβούνται την αβεβαιότητα περισσότερο από την αλλαγή.
Με ζεστασιά, Εύα
Αφήστε μια απάντηση